تلی از همهمه

گِرد خویش ، به تمنای رسیدن

بی باده ، مست می چرخیدم

زمین می چرخید و آسمان نیز مخالفم .

وقت ایستادن

وقت آوار شدن بود ؛

زمان واژگونی آسمان .

همچو باورهایم

که بی مهابا فرو ریختند

در تلی از همهمه

در هجوم باید ها و نباید ها

من شکستم را پذیرفتم

مقصد همان مبدا

و راه رفته تجربه ای تکرار نشدنی .